Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok konuşulan filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, gençleri kaçırarak bir malikanede onlara uyguladığı sistematik aşağılama, işkence ve psikolojik oyunları konu alır. Film, faşizmin ve mutlak iktidarın insan doğasında açtığı karanlık çukurları, estetize edilmiş bir şiddet ve soğuk bir mesafeyle seyirciye sunar.

Pasolini'nin yönetmenliği, filmi basit bir şiddet tasviri olmaktan çıkararak, iktidar mekanizmalarının, tüketim toplumunun ve insan bedeninin metalaşmasının sert bir eleştirisine dönüştürür. Oyunculuklar, karakterlerin duygusuz ve mekanik tavırlarıyla bilinçli olarak distopik bir atmosfer yaratır. Görsel dil, resimsel kompozisyonlarla inşa edilmiş olup, rahatsız edici içeriğin etkisini daha da derinleştirir.

'Salò', izleyiciyi rahatsız etmek ve düşündürmek için tasarlanmış bir deneyimdir. Sadece şiddet sahneleriyle değil, ahlakın, özgürlüğün ve insanlığın sınırlarını sorgulamasıyla hatırlanır. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa süre önce tamamladığı bu film, onun sanatsal ve politik manifestosu olarak görülür. Sinema tarihine ilgi duyan, avangard ve düşündürücü yapımlar arayan izleyiciler için kaçırılmaması gereken, ancak izlerken psikolojik olarak hazırlıklı olunması gereken bir başyapıttır. Film, gücün yozlaştırıcı doğasına dair zamanı aşan, rahatsız edici bir aynadır.