Stephen Frears'ın yönettiği 2016 yapımı 'Florence Foster Jenkins', gerçek bir hikâyeden ilham alan, hem komedi hem de dram unsurlarını başarıyla harmanlayan bir film. Meryl Streep, başrolde, 1940'ların New York'unda yaşayan ve müthiş bir müzik aşkına sahip olmasına rağmen neredeyse hiç şarkı söyleme yeteneği bulunmayan Florence Foster Jenkins'i canlandırıyor. Zengin bir mirasçı olan Florence, sanata olan tutkusu ve cömertliği sayesinde sosyete çevresinde sevilen biridir, ancak en büyük hayali bir opera şarkıcısı olmaktır. Hugh Grant, onun sadık ve korumacı kocası St. Clair Bayfield rolünde etkileyici bir performans sergilerken, Simon Helberg ise şaşkın piyanist Cosmé McMoon karakteriyle filmin komik yönünü güçlendiriyor.

Film, Florence'in kendi parasıyla Carnegie Hall'da bir konser verme hazırlıklarına odaklanır. Bu süreç, izleyiciyi hem kahkahalara boğan hem de derinden duygulandıran sahnelerle dolu. Meryl Streep'in, karakterinin farkında olmadan komik olan şarkı söyleme performanslarını sergilerken aynı zamanda onun masumiyetini, kırılganlığını ve tutkusunu aktarması olağanüstü bir oyunculuk örneği. Film, alay konusu olma riskini göze alarak hayallerinin peşinden koşmanın cesaretini ve sanatın sadece teknik mükemmellikle değil, saf sevgi ve tutkuyla da ilgili olduğunu sorguluyor.

'Florence Foster Jenkins', görsel ve kostüm tasarımıyla dönemi başarılı bir şekilde yansıtırken, izleyiciye sıcak, samimi ve ilham verici bir deneyim sunuyor. Müzik, filmin kalbinde yer alıyor ve hikâyenin duygusal yükünü taşıyor. Bu filmi izlemek, sadece gerçek bir karakterin olağanüstü hikâyesine tanık olmak için değil, aynı zamanda insan ruhunun dayanıklılığı ve sanata olan saf bağlılık üzerine düşünmek için de harika bir fırsat. Hem komedi hem drama severler için unutulmaz bir seyir deneyimi vaat ediyor.