Kiyoshi Kurosawa'nın 1997 yapımı başyapıtı Cure, geleneksel suç gerilimlerinin sınırlarını zorlayan, rahatsız edici ve son derece özgün bir sinema deneyimi sunuyor. Film, Tokyo'da, kurbanlarının alınlarına büyük bir 'X' işareti çizdikten sonra suçlarını tamamen unutan insanlar tarafından işlenen bir dizi görünüşte bağlantısız cinayeti araştıran hayal kırıklığına uğramış dedektif Kenichi Takabe'nin (Kōji Yakusho) peşine düşürüyor. Olaylar, gizemli ve hipnotik bir yeteneğe sahip olduğu anlaşılan, hafızasını kaybetmiş gibi görünen Mamiya (Masato Hagiwara) adlı bir adamla karşılaşmalarıyla karmaşık bir hal alır.

Cure, gerilimi kan ve şiddet gösterileriyle değil, yavaş yavaş örülen bir psikolojik baskı, belirsizlik ve temel insan doğasına dair rahatsız edici sorularla inşa ediyor. Kurosawa'nın minimalist ve kasıtlı olarak soğuk yönetmenliği, izleyiciyi karakterlerle birlikte bir labirentin içinde kaybolmuş hissettiriyor. Kōji Yakusho'nun giderek tükenen ve paranoyaya sürüklenen dedektif Takabe performansı muazzamdır; izleyiciye karakterin içsel çöküşünü derinden hissettirir. Masato Hagiwara ise unutulmaz bir antitez yaratır; sakin, neredeyse robotik tavırlarıyla son derece ürkütücü ve gizemli bir varlık sergiler.

Film, sadece bir katil avı hikayesi değil, aynı zamanda kimlik, hafıza, hipnozun gücü ve toplumdaki gizli şiddet potansiyeli üzerine derinlemesine düşündüren bir çalışmadır. Görsel olarak şaşırtıcı derecede modern duran sinematografisi ve rahatsız edici ses tasarımı, filmin etkisini katlayan unsurlardır. Cure, izleyiciyi pasif bir konumdan çıkarıp olayları anlamlandırmaya ve kendi sonuçlarını çıkarmaya zorlar, bu da onu tek seferlik bir izleme deneyimi olmaktan çıkarıp zihinde uzun süre yer edinen bir esere dönüştürür. Psikolojik gerilim ve sanat sinemasından hoşlanan herkesin mutlaka izlemesi gereken, etkisi kolay kolay geçmeyen, kült statüsüne sahip bir Japon sinema incisidir.