Guillermo del Toro'nun yönetmen koltuğuna oturduğu ilk uzun metrajlı filmi olan Cronos (1992), yönetmenin imzası haline gelen gotik estetiği, fantastik öğeleri ve derin insani temaları ilk kez sinemaseverlerle buluşturdu. Film, 16. yüzyılda bir simyacı tarafından yaratılan ve dört yüzyıl sonra antikacı Jesús Gris tarafından tesadüfen keşfedilen gizemli bir mekanizmanın etrafında döner. Bu 'Cronos' cihazı, kullanıcısına gençlik ve ölümsüzlük bahşederken, karşılığında korkunç bir arzu ve karanlık bir dönüşüm talep eder.

Federico Luppi, antikacı Jesús Gris rolünde izleyiciyi karakterinin naif merakından, çaresiz bağımlılığına uzanan zorlu bir yolculuğa çıkarırken son derece inandırıcı bir performans sergiler. Ron Perlman ise zengin ve hasta sanayici De la Guardia'nın acımasız yeğeni Angel olarak karşımıza çıkar ve del Toro ile uzun işbirliğinin ilk adımını atar. Perlman'ın fiziksel varlığı ve tehditkâr duruşu, filmin gerilimini artıran önemli unsurlardandır.

Cronos, basit bir korku veya vampir hikayesi olmanın çok ötesine geçer. Film, ölümsüzlük arzusunun, açgözlülüğün ve insan doğasının karanlık yanlarının alegorik bir incelemesidir. Del Toro, karakterlerinin iç çatışmalarını, özellikle de Jesús'un ailesine olan sevgisi ile cihazın uyandırdığı doğaüstü ihtiyaç arasındaki mücadeleyi, şiirsel ve görsel bir zenginlikle işler. Pratik efektler ve makyaj, dönüşümün rahatsız edici gerçekçiliğini yansıtarak filmin atmosferini güçlendirir.

Meksika sinemasının bu kült başyapıtı, izleyiciye sıra dışı bir fantastik gerilim deneyimi vaat ediyor. Sadece bir yönetmenin doğuşuna değil, aynı zamanda özgün bir mitolojinin yaratılışına da tanıklık etmek isteyenler için Cronos, görsel şölen ve derinlikli hikaye anlatımının nadir buluştuğu bir film. Del Toro'nun daha sonraki işlerindeki temaların ve estetiğin tohumlarını barındıran bu film, sinema tarihinde özel bir yere sahiptir ve her film sever tarafından izlenmeyi hak eder.